Jak wybrać radnego nie bezradnego? Część 2 – wymagania

GŁÓWNY PRZEKAZ
1. Wybierając radnego powinniśmy znać nie tylko jego kompetencje i ważne dla jego funkcji cechy osobowościowe, ale także jego przekonania. Nie te polityczne, religijne czy światopoglądowe. Te, które mogą w istotny sposób wpływać na podejmowane przez niego decyzje dla dobra mieszkańców (np. w kwestii nepotyzmu, konsultacji społecznych, transparentności działania gminy itd.).
2. Radny powinien być badaczem opinii publicznej w swojej gminie, a także animatorem stałego interaktywnego dialogu pomiędzy włodarzami gminy a jej mieszkańcami. Powinien dbać o to, aby najważniejsze decyzje dotyczące mieszkańców były z nimi konsultowane, a te kluczowe nawet w formie referendów.
3. Radny to nie to samo co sołtys. Powinien dbać o interes całej gminnej społeczności, a nie tylko niewielkiej jej części (małego okręgu, z którego został wybrany). Radni zamiast konkurować o środki tylko „dla swoich”, powinni zadbać o to, aby było ich więcej do podziału. I o to, aby można było, w sytuacji ograniczonych zasobów gminy, osiągnąć „więcej za mniej”.
4. Radny powinien dawać mieszkańcom gwarancje transparentności podejmowanych przez włodarzy Gminy decyzji. Mają oni prawo wiedzieć nie tylko jakie decyzje są w niej podejmowane, ale i dlaczego (i w czyim interesie).

W pierwszej części artykułu postawiłem tezę, że kandydat na radnego powinien wykazać się odpowiednimi kompetencjami oraz być osobą asertywną, a także taką, która chce rozwijać swoje umiejętności przydatne w sprawowaniu swojej funkcji.  Czy to jednak wszystko, czego powinniśmy oczekiwać od kandydata, którego zaproponujemy? Z całą pewnością nie.
Każdy człowiek opiera swoje działania czy oceny na swoich przekonaniach, założeniach, które, często nieświadomie, przyjmuje. Mają one wspólną cechę – nie weryfikujemy ich, gdyż uznajemy za pewne. A skoro tak, to postępujemy będąc z nimi w zgodzie. Mechanizm powstawania przekonań jest podobny do tego, który kształtuje stereotypy. Coraz większą rolę ma tu też agresywna manipulacja, propaganda. W przypadku przekonań, o których będzie mowa poniżej, są to głównie manipulacje polityczne.
(więcej…)

Jak wybrać radnego nie bezradnego? Cześć 1 – rola radnego.

GŁÓWNY PRZEKAZ:
1. Do piastowania funkcji radnego nie wystarczą dobre chęci. Potrzebne są także niezbędne umiejętności i cechy osobowe takie jak asertywność czy dążenie do samorozwoju, szczególnie w przypadku tych osób, które wejdą w skład komisji rewizyjnej. Nie wystarczy, aby radny chciał zajmować się kontrolą działalności wójta, musi jeszcze potrafić to robić.
2. Głównym zadaniem radnego jest kontrola celowości i gospodarności decyzji podejmowanych przez wójta/burmistrza. Może być ona prowadzona jedynie przez Radę Gminy. Takie instytucje jak Regionalna Izba Obrachunkowa czy Wojewoda mają ustawowy zakaz zajmowania się taką kontrolą.
3. Gmina ze swojego budżetu winna finansować szkolenia dla obecnych i przyszłych radnych w zakresie umiejętności niezbędnych dla pełnienia ich funkcji. Oczywiście także dla swoich urzędników. Wyzwania jakie przed nimi stoją w zakresie realizacji zadań Gminy wymagają permanentnego samokształcenia. Szkoleniami takimi może zająć się sama gmina, i/lub działające na jej terenie organizacje pozarządowe.
4. Okres pełnienia funkcji radnego może być dla niego początkiem dalszej kariery zawodowej, nie tylko w strukturach samorządowych. Oczywiście tylko wtedy, jeśli zadba on o swoje samokształcenie i stanie się w czasie swojej kadencji doświadczonym specjalistą w jakimś zakresie prowadzonej przez Gminę działalności.

Radny bezradny to określenie znane. Skąd się wzięło? Dlaczego jest bezradny, a więc mało skuteczny? Czy nie chce spełniać oczekiwań lokalnej społeczności? A może nie potrafi? Aby odpowiedzieć sobie na te pytania należy najpierw zastanowić się, czego od niego oczekujemy. A może czego oczekiwać powinniśmy?
(więcej…)

Zarys instytucji referendum jako formy demokracji bezpośredniej. Referendum ogólnokrajowe w Polsce.

Biuro analiz i dokumentacji. Kancelaria Senatu. Maj 2013.

Autorem dokumentu jest Robert Stawicki, Główny specjalista w Biurze Analiz i Dokumentacji Kancelarii Senatu. Przedstawia on w nim szereg informacji na temat referendum,  które jest klasyczną formą demokracji bezpośredniej, pośród takich jak weto ludowe czy inicjatywa ludowa. Opisuje także krótką historię referendów w Polsce, oraz podstawowe argumenty podnoszone publicznie za i przeciw tą instytucją.

czytaj opracowanie

Społeczne postrzeganie instytucji „recall ” i weta ludowego w warunkach polskich

Maciej Marmola, Uniwersytet Śląski w Katowicach, „Political Preferences” , No. 10/2015

We wstępie swojego artykułu autor pisze m.in. :

„Celem artykułu jest sprawdzenie społecznego odbioru wprowadzenia do polskiego porządku prawnego dwóch form demokracji bezpośredniej: możliwości obywatelskiego odwołania wszystkich organów przedstawicielskich obsadzonych w wyborach powszechnych oraz blokowania ustaw uchwalonych przez parlament. W obu przypadkach nie przedstawiono formalnej procedury recepcji tych instytucji do polskiego systemu prawnego, prosząc jedynie o ustosunkowanie się do samego faktu ich ew. wprowadzenia.”

czytaj opracowanie